در طول جنگ جهانی دوم، نایلون به یک ماده بسیار مهم در تولید جوراب زنانه تبدیل شد. همچنین در تولید لاستیک، کمربند ایمنی و پارچه بالستیک استفاده می شد. اولین بار در سال 1938 به صورت تجاری در یک مسواک نایلونی استفاده شد.
در طی فرآیند پلیمریزاسیون، کومونومرها و تثبیت کننده ها برای اصلاح خواص شیمیایی نایلون اضافه می شوند. همچنین نایلون را قادر می سازد تا در برابر اسیدهای قلیایی و معدنی مقاومت کند. استحکام آن بین 6 تا 8.5 گرم در دنا است.
نایلون استحکام کششی بالایی دارد و برای سیم تایر استفاده می شود. علاوه بر این، خاصیت ارتجاعی قوی دارد. علاوه بر این، مقاومت خوبی در برابر ضربه دارد.
نایلون پلیمری است که از لاکتام و اسید آمینه ساخته شده است. این بسیار مرطوب است و دارای خواص عایق الکتریکی عالی است. همچنین توانایی جذب خوبی دارد. با این حال، نسبتا گران است.
نقطه ذوب نایلون حدود 215 درجه سانتیگراد است. ویسکوزیته آن با افزایش دما کاهش می یابد. معمولاً در دمای 260 درجه سانتیگراد اکسترود می شود.
اعضای پایین نایلون مستعد هیدرولیز بیشتر توسط اسیدهای قوی هستند. علاوه بر این، وزن مولکولی محصول در هنگام حمله کاهش می یابد. در طی فرآیند پرس گرم، الیاف کربن درهمتنیده اثر پیوند حرارتی بهتری را نشان میدهند.
